|
Egipcjanie są spadkobiercami bogatego dziedzictwa kultury, ale nie posilą się tymi kamieniami (mimo, że wielu z nich z tego żyje). Nieustanną walkę o byt być może łatwiej znieść, mając oparcie w rozległych rodzinach, pocieszenie w religii. Egipcjanie potrafią naprawdę się cieszyć dzięki poczuciu humoru.
Szybkie dorastanie. Dla Egipcjan dzieci są błogosławieństwem i oparciem na stare lata. Dziś w kraju jest około 60 milionów mieszkańców, ale co 7, 8 miesięcy populacja wzrasta o kolejny milion. Obecne ubóstwo i wydłużanie życia (od 41 lat w roku 1960 do 61 lat w 1990 roku) zmieniają nieco percepcję. W 1960 roku przeciętna rodzina egipska miała siedmioro dzieci i można było mówić o szczęściu, leżeli ich liczba nie przekraczała dziesięciu. W 1990 średnia to 3,8 dzieci.
Rodzina. Egipcjanie identyfikują się silnie ze swoim krajem, regionem, miastem rodzinnym, ale ponad wszystko, niezależnie od wieku, centrum ich życia jest rodzina. Ojciec to postać ciągle bardzo patriarchalna, ktoś, kogo należy szanować i bać się, matka to osoba, która prowadząc dom, tak naprawdę nim rządzi. To kobiety dbają o zachowanie tradycji, przygotowują tradycyjne dania i szukają pomocy u świętych w obliczu kłopotów.
|
|
|
Miłość i młodość. Na najwięcej przeszkód natrafiają młodzi zakochani, gdy chcą znaleźć dla siebie kawałek miejsca, gdzie mogliby być sami. Ten problem dotyczy zwłaszcza miast. Nocą mogą usiąść nad rzeką i myśleć o piętrzących się trudnościach. Aby zaoszczędzić na mieszkanie, wielu z nich musi czekać wiele lat i brać pracę również w nocy. Pewnie dlatego mężczyźni w Egipcie żenią się raczej późno. Ci, którzy nie chcą czekać, decydują się mieszkać razem z rodzicami jednego z nich.
Edukacja. Jak inne sektory zależne od dotacji państwowych, edukacja była niedofinansowana po wojnach w 1967 1973 roku, gdyż w tym czasie armia modernizowała uzbrojenie. Rosnący wzrost populacji i malejące zasoby finansowe powodują, że dla wielu uczniów dzień jest za krótki - aby zapewnić potrzeby wszystkich, szkoły pracują na dwie, trzy zmiany. Chociaż edukacja jest obowiązkowa, wiele dzieci, a zwłaszcza dziewczęta, zostaje w domu. Podczas panowania Brytyjczyków otwarto kilka prywatnych szkół w Kairze i Aleksandrii i trend ten (kształcenia dzieci rosnącej klasy średniej) utrzymał się. l choć istnieje w tym kraju analfabetyzm, około 10% kontynuuje edukację w szkołach wyższych czy na uniwersytetach. |
|
Elektryfikacja. Prezydent Sadat obiecał zelektryfikować każdą wioskę w Egipcie. Wraz z elektrycznością nadeszły czasy telewizji. Rolnicy, których dzień rozpoczynał się i kończył wraz z ruchem słońca, dziś siedzą do późna przy amerykańskich operach mydlanych. Telewizja przyniosła wielkie zmiany, nie tylko w kwestii gustu. Coraz więcej ludzi pragnie posiadać coraz więcej rzeczy.
Wielkie zmiany. Po otrzymaniu Nagrody Nobla egipski powieściopisarz Na-guib Mahfouz ogłosił, że nie może więcej pisać: to, o czym pisał, charakter egipski, zaczął zmieniać się zbyt szybko. Największa zmiana zaszła w dziedzinie mieszkalnictwa. Pięćdziesiąt lat temu większość Egipcjan mieszkała i żyła z ziemi. Ich życiem rządziła rzeka. Od czasów rewolucji w 1952 roku, a zwłaszcza od lat 70., brak zatrudnienia dla rosnącej populacji wsi, a także perspektywy lepiej płatnej pracy, przyciągały kolejne fale migracji do miast.
Humor Niełatwo jest żyć w Egipcie. Jest wiele problemów, a niedużo możliwością. Jedyne, co pomaga, to poczucie humoru. Mieszkańcy Górnego Egiptu są przedmiotem wielu żartów. Ale w Egipcie ze wszystkiego, poza religią, można się śmiać. Nawet z prezydenta Mubaraka. |
|
